ابوالفضل هدایتی پور؛ محسن سلیمانی؛ مصطفی کیانی ده کیانی
چکیده
به منظور بررسی تأثیر رطوبت خاک و طول لولۀ انتقال هوا بر شاخصهای عملکردی یک سامانه زمینگرمایی، دو آزمایش به صورت فاکتوریل در مرداد و شهریور 1401 بر پایۀ طرح بلوکهای کامل تصادفی و در سه تکرار در یک گلخانۀ مجهز به سامانه زمین گرمایی در شهر اراک اجرا شد. دو رطوبت خاک 10 و 25 درصد (a1 و a2) به عنوان فاکتور اول و سه طول لوله 17، 34 و 51 متر (b1، ...
بیشتر
به منظور بررسی تأثیر رطوبت خاک و طول لولۀ انتقال هوا بر شاخصهای عملکردی یک سامانه زمینگرمایی، دو آزمایش به صورت فاکتوریل در مرداد و شهریور 1401 بر پایۀ طرح بلوکهای کامل تصادفی و در سه تکرار در یک گلخانۀ مجهز به سامانه زمین گرمایی در شهر اراک اجرا شد. دو رطوبت خاک 10 و 25 درصد (a1 و a2) به عنوان فاکتور اول و سه طول لوله 17، 34 و 51 متر (b1، b2 و b3)، به عنوان فاکتور دوم در نظر گرفته شد. توسط یک فن جریان هوا داخل دو لوله PVC به قطر 200 میلیمتر، در عمق سه متری زمین، به چرخش درمیآمد. برای مرطوب کردن خاک اطراف لوله، از یک نوار آبیاری به قطر 16 میلیمتر استفاده شد. نتایج آزمایش نشان داد که با افزایش رطوبت خاک از 10 به 25 درصد، دمای هوای خروجی سامانه از 5/25 به 5/23 درجة سلسیوس کاهش مییابد. متوسط راندمان در دو رطوبت 25 و 10 درصد به ترتیب 82/0 و 69/ بود. توان سرمایشی تولید شده در دو سطح رطوبت مورد مطالعه خاک، به ترتیب 7/2 و 2/2 کیلووات بود. بهترین تیمار از نظر شاخصهای عملکردی، تیمار با طول لولۀ 34 متر و رطوبت 25 درصد بود. دمای هوای خروجی، راندمان، توان سرمایشی و ضریب عملکرد سامانه در این حالت به ترتیب 7/23 درجة سلسیوس، 90/0، 8/2 کیلووات و 7/3 بود.
